ΠΡΕΒΕΖΑ: Το ΚΚΕ για το φιλοχουντικό πανό στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου

Ανακοίνωση ΚΚΕ

Σαν άλλοι αρουραίοι και μέσα στο σκοτάδι φιλοχουντικά φασιστοειδή τόλμησαν να βγουν από τα λαγούμια τους και να αναρτήσουν ένα εμετικό πανό στο κάστρο του Αγίου Γεωργίου. Βέβαια αυτές τις πράξεις τους τις κάνουν κρυφά και μέσα στο σκοτάδι γιατί δεν τολμάνε να βγουν μέσα στη μέρα, αφού ξέρουν και οι ίδιοι τους ότι η κατακραυγή του κόσμου και η αποδοκιμασία από το λαό της Πρέβεζας θα είναι άμεση. Φαίνεται και με την πράξη τους αυτή ποιόν θεωρούν πραγματικό τους αντίπαλο, τους κομμουνιστές, τους αγωνιστές. Αυτούς που δε δέχονται ο λαός μας να περνά τα πάνδεινα αλλά είναι αυτοί που οργανώνουν την αντεπίθεση στους χώρους δουλειά, στους χώρους μόρφωσης για να ζήσει ο λαός όπως του αξίζει. Αυτό έκαναν και τότε οι χιλιάδες κομμουνιστές και αγωνιστές την περίοδο επιβολής της στρατιωτικής δικτατορίας.

Πενήντα πέντε χρόνια πριν, το ξημέρωμα της 21ης Απρίλη 1967 οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις της χώρας μας βρέθηκαν αντιμέτωπες με την αστική στρατιωτική δικτατορία. Η σημερινή επέτειος αποτελεί ημέρα μνήμης αλλά και τιμής σε όσους και όσες αντιστάθηκαν με κάθε κόστος σε αυτή, προσφέροντας ακόμα και τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα και τις ελευθερίες της εργατικής - λαϊκής πλειοψηφίας, κόντρα στους σχεδιασμούς της καπιταλιστικής εξουσίας και των διεθνών συμμάχων της.

Το ΚΚΕ αισθάνεται υπερήφανο για τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση χιλιάδων υποστηρικτών του, μελών και στελεχών του, που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της αντιδικτατορικής πάλης, που κατόρθωσαν με βαριές θυσίες να ανασυγκροτήσουν τις Κομματικές του Οργανώσεις και να συγκροτήσουν την ΚΝΕ, σε συνθήκες βαθιάς παρανομίας. Ο άθλος αυτός αποτελεί μία ακόμα απόδειξη των ακατάλυτων δεσμών του ΚΚΕ με το εργατικό - λαϊκό κίνημα και συνιστά πρότυπο για την ανάγκη πρωτοπόρας δράσης των κομμουνιστών και των κομμουνιστριών σε όλες τις συνθήκες.

Η δικτατορία της 21ης Απρίλη δεν έπεσε από τον ουρανό. Γεννήθηκε στο έδαφος της κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος, ως αποτέλεσμα των ενδοαστικών συγκρούσεων για τον εκσυγχρονισμό του (με επίκεντρο τον ρόλο και τις αρμοδιότητες του Παλατιού), αλλά και για τις διεθνείς συμμαχίες του αστικού κράτους και τη στάση του απέναντι στο Κυπριακό.

Ταυτόχρονα, η δικτατορία αποτέλεσε συνέχεια του μετεμφυλιακού αστικού πολιτικού συστήματος, εκμεταλλεύτηκε το ιδεολογικό - πολιτικό οπλοστάσιο, το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο και τους μηχανισμούς καταστολής του. Στηρίχτηκε σε τμήματα της αστικής τάξης και απέδειξε ότι οι καπιταλιστές, προκειμένου να διαφυλάξουν τα συμφέροντά τους, δεν διστάζουν να καταφύγουν σε κάθε μέσο, να εναλλάσσουν την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία με πιο ανοιχτά δικτατορικές μορφές διακυβέρνησης, να διαμορφώνουν και να στηρίζουν τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις.

Η στρατιωτική δικτατορία έπαιξε τον ρόλο της που δεν ήταν άλλος από το να στηρίξει με όλα τα μέσα αυτούς που είχαν και τότε την εξουσία αλλά και πριν και μετά από αυτή, δηλαδή την αστική τάξη της Ελλάδας και τους μονοπωλιακούς της ομίλους.  και επειδή γνώριζαν ότι θα υπάρξει αντίδραση έπρεπε να διασφαλιστεί η “σιγή” κάθε αντίστασης στα σχέδια των μονοπωλιακών ομίλων σε βάρος του ελληνικού λαού. Γι΄αυτό και πρώτος στόχος ήταν η πρωτοπορία του λαού, το ΚΚΕ βάζοντας μπροστά ένα όργιο μαζικών διώξεων κομμουνιστών και άλλων ριζοσπαστών αγωνιστών, γι΄αυτό απαγορεύτηκε κάθε μαζική συνδικαλιστική δράση, οι διαδηλώσεις και οι κινητοποιήσεις.

Ποια ήταν όμως η στάση όλων αυτών που σήμερα, κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα προσπαθούν με νύχια και με δόντια να πείσουν το λαό ότι είναι σύμμαχοί μας και ότι μαζί τους βρισκόμαστε στη “σωστή πλευρά της ιστορίας” όπως λένε;

Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τα καπιταλιστικά κράτη της ΕΟΚ τότε στήριξαν τη δικτατορία, τόσο για να διαφυλάξουν τα οικονομικά τους συμφέροντα, όσο και επιδιώκοντας να προωθήσουν τα σχέδιά τους στη Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, καθώς και ενάντια στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Αλλά και η δικτατορία της 21ης Απρίλη στήριξε τη γεωπολιτική αναβάθμιση της ελληνικής καπιταλιστικής εξουσίας στη σύσφιξη των σχέσεων μαζί τους, ανοίγοντας στην πράξη τον δρόμο για τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Η φετινή επέτειος της δικτατορίας βρίσκει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα μπροστά σε μια ζοφερή πραγματικότητα. Καλούνται να αντιμετωπίσουν τις συνθήκες αναιμικής οικονομικής ανάκαμψης στην Ευρώπη, προσφέροντας νέες θυσίες στον βωμό της «πράσινης ανάπτυξης» και της ψηφιακής οικονομίας και ενώ ο μύθος του αστικού «κοινωνικού» κράτους γκρεμίστηκε από την πανδημία. Καλούνται να αναμετρηθούν με το ξέσπασμα του - εδώ και χρόνια προετοιμαζόμενου - ρωσο-ουκρανικού πολέμου, που φέρνει τους λαούς μπροστά στο φάσμα μιας νέας παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, στην έκρηξη νέων εστιών πολέμου ή και μιας πιο γενικευμένης ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης από τη μια του ευρωατλαντικού ιμπεριαλιστικού κέντρου - με ηγέτιδα δύναμη τις ΗΠΑ - και από την άλλη του ιμπεριαλιστικού κέντρου με επικεφαλής τη Ρωσία και την Κίνα.

Πενήντα πέντε χρόνια μετά την 21η Απριλίου 1967, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις προβάλλουν ως μονόδρομο την καπιταλιστική εξουσία, που απαιτεί νέες θυσίες από τις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις, την υποταγή στην αστική εξωτερική πολιτική και τη συμμαχία με την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ, που, αντί να ευνοεί την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, όπως ισχυρίζονται, την εμπλέκει όλο και περισσότερο στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. 55 χρόνια μετά, οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ενωση υποστηρίζουν ότι δίνουν αγώνα «υπέρ της δημοκρατίας» στο πλευρό του Τάγματος Αζόφ και άλλων νεοφασιστικών ομάδων, που οι ίδιοι εξέθρεψαν και εκπαίδευσαν, για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους έναντι της καπιταλιστικής Ρωσίας και Κίνας. 55 χρόνια μετά, όλα τα υλικά που συνέθεσαν την τραγωδία του ελληνικού και του κυπριακού λαού είναι εδώ.Το ΚΚΕ καλεί την εργατική τάξη και τις λαϊκές δυνάμεις να διδαχθούν και από τη στάση των αστικών πολιτικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Τότε, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές τους, που αφορούσαν τις μορφές διαχείρισης, την έκταση της καταστολής κ.λπ., φοβούνταν τον εργατικό - λαϊκό παράγοντα, τον ήθελαν στον «πάγο», επιδίωκαν την «απομάκρυνση» της δικτατορίας μέσω της επίτευξης συμβιβασμών από τα πάνω.

Το ΚΚΕ όλα του τα χρόνια - και στα χρόνια της κρίσης και της πανδημίας - έχει αντλήσει πλούσια πείρα από τον πρωτοπόρο αγώνα, που θέτει στο επίκεντρο την οργάνωση της εργατικής - λαϊκής αντίστασης. Αυτή η πείρα διδάσκει ότι οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες έχουν ουσιαστικά αποτελέσματα όταν ασχολούνται με το σύνολο των προβλημάτων και δεν εναποθέτουν τη λύση τους σε «σωτήρες - μεσσίες», ούτε εγκλωβίζονται στα εναλλακτικά σενάρια της αστικής διαχείρισης, όταν δεν παρασέρνονται σε αστικά «αντικυβερνητικά», «αντινεοφιλελεύθερα» ή «αντιφασιστικά» μέτωπα, αλλά στοχεύουν στην ίδια την εξουσία του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών. Το ΚΚΕ είναι σήμερα ακόμα πιο έμπειρο, βασισμένο στα συμπεράσματα που προκύπτουν από την κριτική εξέταση της Ιστορίας του, της στρατηγικής της δικής του και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος.

Γι' αυτό, μπροστά σε μια νέα παγκόσμια καπιταλιστική οικονομική κρίση και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, το ΚΚΕ θεωρεί ότι η καλύτερη μορφή έκφρασης τιμής στους αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα είναι η συνέχιση της ταξικής πάλης, η πάλη για την ανασυγκρότηση του εργατικού - λαϊκού κινήματος, που με μπροστάρη το ΚΚΕ θα βαδίσει στον δρόμο της ανατροπής.

Το ΚΚΕ καλεί κάθε εργάτη, αγρότη, βιοπαλαιστή αυτοαπασχολούμενο, τους νέους και τις γυναίκες που προέρχονται από την εργατική τάξη και τα μεσαία λαϊκά στρώματα να συμπορευτούν μαζί του σε αυτήν την κατεύθυνση, να ενταχθούν στις γραμμές των ταξικών συνδικάτων, των αγροτικών συλλόγων, των μαζικών οργανώσεων των αυτοαπασχολούμενων, των φοιτητών, του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος, να ενισχύσουν το Κόμμα πολύπλευρα.

Κάθε βήμα ισχυροποίησης του Κόμματος συνιστά βήμα ισχυροποίησης της εργατικής - λαϊκής κινητοποίησης, της μόνης που μπορεί να θέσει εμπόδια και να ανατρέψει τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης, του κράτους και των διεθνών συμμάχων της, να απεμπλέξει τη χώρα από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, να ανοίξει δρόμο για την πραγματικά ελπιδοφόρα οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης όχι μόνο των φασιστοειδών, όχι μόνο της αστικής δημοκρατίας και των κομμάτων της αλλά του ίδιου του συστήματος που υπηρετούν. Και ο ελληνικός λαός ξέρει πως οι κομμουνιστές θα φροντίσουν ο λαός να κάνει τον εφιάλτη τους πραγματικότητα.