Πριν δώσει το αντίδωρο της προηγιασμένης θείας Λειτουργίας, ο σεβάσμιος ιερέας μιας κωμόπολης, βγήκε μπροστά στην Ωραία Πύλη, εκεί που εξηγούσε το ευαγγέλιο και έκανε τα κηρύγματά του…
Αντί για κήρυγμα είπε, στους εκκλησιαζόμενους, σήμερα θα σας πω ένα περιστατικό που μού συνέβη χτες νωρίς το απόγευμα και έχει σχέση με το χρωματιστό κλουβί, που είδατε στο τραπέζι, δίπλα από τα κεριά…
Περπατούσα από το σπίτι μου, που δεν είναι και πολύ μακριά, για έρθω και να κάνω, τις ετοιμασίες, για την απογευματινή Ακολουθία της Μ. Τρίτης.
Στο δρόμο, συνάντησα ένα παιδί, που ερχόταν από τον αντίθετο δρόμο. Κρατούσε ένα κλουβί, που μέσα είχε, δυο πουλάκια, από αυτά που έχουν στο σπίτι, για κελάηδημα. Μου έκανε εντύπωση, ο τρόπος που τα κρατούσε…Πότε τα σήκωνε ψηλά, τα στριφογύρναγε, τα κατέβαζε απότομα…φαινόταν, σαν να μην τα αγαπούσε καθόλου, αλλά αντίθετα, ήθελε να παίξει μαζί τους, λαχταρίζοντάς τα και παιδεύοντας…Τα καημένα είχαν γραπωθεί, από τα πλαϊνά του κλουβιού, για να μην τραυματιστούν, από τα απότομα ανεβοκατεβάσματα του κλουβιού…
Έτρεμαν και τσίριζαν φοβισμένα… Εκείνο γέλαγε και διασκέδαζε με τον τρόμο τους…Σταμάτησα το αγόρι και το ρώτησα.
- Πού τα πας, αυτά τα πουλάκια παιδί μου;
- Να, μας τα δώρισε ένας φίλος του πατέρα μου, για τα έχουμε για συντροφιά, να ακούμε το κελάηδημά τους και να χαιρόμαστε…
- Και τότε εσύ γιατί δεν τα προσέχεις, φαίνονται λαχταρισμένα, δεν βλέπεις πως τρέμουν.
- Σιγά μην λυπηθώ κιόλας, αυτά τα άσχημα πουλιά… Μέχρι τώρα, από τη στιγμή που τα πήρα, δεν άκουσα ακόμη το λάλημά τους, είπε το παιδί…
- Τουλάχιστον στο σπίτι σας, θα τα φροντίζεις και δεν θα τους φέρεσαι έτσι…
- Α, εγώ τα θέλω να παίζω και να διασκεδάζω μαζί τους και όχι να τα φροντίζω, αυτό μου έλειπε τώρα….Όχι μόνο δεν θα τα περιποιούμαι, αλλά θα τα βασανίζω…Να θα τα αφήνω κάτω στο πάτωμα και θα βάζω τη γάτα, να προσπαθεί, να τα αρπάξει με τα νύχια της, από το πλάι του κλουβιού, θα κάνω πλάκα…
- Τι λες παιδί μου, αυτά που σκέφτεσαι, σίγουρα δεν τα πιστεύεις. Είναι σκληρά λόγια από ένα παιδί, είναι κακία…Τι σου φταίξανε αυτά, τα όμορφα αθώα πλάσματα…
- Δεν τα πιστεύω;
Έλα κάποια μέρα το σπίτι μας να δεις πως θα τους φέρουμε και πως θα τα τυραννάω, μου είπε…
Μμ, και όταν τα βαρεθώ, θα τους βγάζω κάθε μέρα και από λίγα φτερά από την ουρά και τις φτερούγες τους, θα τα αφήνω έξω από το κλουβί για να κάνω πλάκα, θα τα βλέπω, πως θα πετάνε παράξενα, για να γλιτώσουν από τη γάτα που θα τα κυνηγά…Και όταν μείνουν , χωρίς φτερά, στις φτερούγες και στην ουρά, δεν θα τα καταφέρουν, θα μείνουν στο πάτωμα… Και έτσι και η γάτα θα χορτάσει και εγώ θα γελάω και θα διασκεδάζω… Και στο κάτω, κάτω θα απαλλαγώ από αυτούς τους διαβόλους…
-Μού είπε γελώντας με μίσος, αυτό το μικρό παιδί…
Και δεν μπορούσα να πιστέψω, τα λόγια που άκουγα από ένα τόσο μικρό παιδί. Διερωτώμουν και απορούσα, είναι δυνατόν ;
Δεν είχε ακούσει ένα λόγο αγάπης, δεν είχε δεχτεί ποτέ αγάπη, αυτό το παιδί! Πότε πρόφτασε και γέμισε με τέτοια κακία η ψυχή του…
Όλα μέσα μου γκρεμίστηκαν, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, χωρίς αρετές, κούφια και να τα αποτελέσματα, σκεφτόμουν….
Ετοιμαζόμαστε, για να γιορτάσουμε την Ανάσταση, Αυτού που για την αγάπη Του για μας, θυσιάστηκε και μεγαλοβδόμαδα, άκουγα τόσο ανήκουστα και φθονερά λόγια, από ένα παιδί, για αθώα πλάσματα…
Απογοητευμένος και πικραμένος, τον ρώτησα με τι θέλει να ανταλλάξει, αυτά τα πουλιά…
-Θέλεις, να σου δώσω εγώ κάτι και να μου δώσεις το κλουβί με τα πουλιά ;
- Όχι, αυτά είναι δικά μου και τα θέλω να παίζω, είπε κάπως απότομα.
- Δέχεσαι, να ανταλλάξουμε τα πουλιά με χρήματα που θα σου δώσω ; Του επανέλαβα.
- Τι, μού είπε, θα δώσεις χρήματα για αυτά τα παλιοπούλια, αυτά δεν υπάρχει περίπτωση να κελαηδήσουν, τι να τα κάνεις…
- Πόσα λεφτά θέλεις, του είπα πιο δυνατά…
Και εκείνο, για να απαλλαγεί από τις ερωτήσεις μου και να με ξεφορτωθεί, μου είπε γελώντας…
- 50 ευρώ θέλω…
Εντάξει του είπα, περίμενε…Έβγαλα τα χρήματα από την τσέπη μου και τα έδωσα στο αγόρι, που δεν πίστευε για την σημερινή τύχη του…
Πήρε τα χρήματα και έφυγε….
Πήρα το κλουβί με τα πουλιά και πήγα στο σπίτι μου… Τα ταΐσαμε τα περιποιηθήκαμε ήρεμα και με αγάπη… Σήμερα το πρωί σηκωθήκαμε πρωί, πρωί, δώσαμε τις πρωινές φροντίδες στα δυο πανέμορφα πουλάκια, πήρα το κλουβί και πήγα στην άκρη του χωριού. Εκεί σ ένα χωράφι, γεμάτο από απριλιάτικα ανθισμένα αγριολούλουδα, άνοιξα το πορτάκι κι εκείνα πέταξαν…Στην αρχή μουδιασμένα και αναποφάσιστα, στη συνέχεια στάθηκαν παραπέρα στο θάμνο τιτιβίζοντας…Τι να είναι αυτά τα τιτιβίσματα, σκέφτηκα…Χαράς, αγωνίας, ελευθερίας, ευγνωμοσύνης… Έπειτα, αφού συνήλθαν, πέταξαν το ένα πίσω από το άλλο, στάθηκαν στο δεντράκι, σμίξανε με άλλα πουλιά και αφέθηκαν στην Πρόνοια του Δημιουργού…
Και από εκεί με την καρδιά μου ανάλαφρη, ήρθα κατευθείαν στη σημερινή προηγιασμένη θεία Λειτουργία… Γι’ αυτό είδατε και το άδειο κλουβί επάνω στο τραπεζάκι, στον πρόναο…
Με αφορμή, είπε ο ιερέας, το χθεσινό, παράξενο και πρωτόγνωρο γεγονός, σήμερα αντί για κήρυγμα θα σας διηγηθώ, μια ιστορία…
Όταν ο Ιησούς, δούλευε με τον πατέρα Του Ιωσήφ μαραγκός, πριν ακόμη καλέσει τους μαθητές και αποστόλους Του, συνάντησε τον Σατανά…
Γεμάτος κομπασμό και υπερηφάνεια ο διάβολος έλεγε στο Χριστό: - Εγώ με τον τρόπο μου και την πονηριά μου, κατέκτησα όλο τον κόσμο και όλη την ανθρωπότητα…
Τους παγίδεψα με τεχνάσματα και με δολώματα, που είχα εφεύρει και δεν μου αντιστέκονταν κανένας, από γενιά σε γενιά και για πάντα μού ανήκουν…
-Και τι θα κάνεις τώρα από εδώ και εμπρός, τον ρωτά ο Ιησούς.
- Τι θα κάνω…Τώρα που τους έχω δεμένους όλους, ήρθε ο καιρός που θα αρχίσω το παιχνίδι και την διασκέδαση, μαζί τους… Έχω τόσα πολλά να τους διδάξω, αλλά και να διασκεδάσω και να χαρώ.
Να πρώτα, για να τους κρατάω καλά θα τους διδάξω πως να παντρεύονται, να κάνουν παιδιά και να χωρίζουν μετά… Πως να επιθυμούν με μανία, ο ένας τη γυναίκα του άλλου…Θα βγάλω την ταπεινοφροσύνη από τις γυναίκες, θα τις κυλήσω στη λάσπη…
Θα τους βοηθήσω να μάθουν πως θα συκοφαντεί ο ένας τον άλλον κι έπειτα να μισιούνται, να μαλώνουν και να σκοτώνονται…Πως να αδικεί ο ένας τον άλλον…Πως θα πολεμούν μεταξύ τους. Θα τους μάθω πως να πίνουν κρασί και άλλα ποτά, για να μην ξέρουν μετά τι κάνουν…Θα τους μάθω τα ναρκωτικά, για να χάνουν τον έλεγχο…. Έδωσα μεγάλο βάρος, για να τους μάθω πως να λένε με ευκολία ψέματα, για να παθαίνουν σύγχυση, να μπερδεύονται… Και αράδιαζε ο Σατανάς, το σατανικό έργο που είχε κάνει με τους ανθρώπους και τελειωμό δεν είχε…
Αυτός ο κόσμος είπε, πλάστηκε για μένα και τώρα ήρθε η ώρα να απολαύσω, αυτή τη δημιουργία μου και η απόλαυση για μένα είναι η τιμωρία τους και η καταστροφή τους…
Έχω όμως πολλά να κάνω ακόμα, πρέπει να σοφιστώ, πιο τρομερά, για αυτούς, για να είναι και η απόλαυσή μου, μεγαλύτερη και διασκεδαστικότερη…
-Δηλαδή, του είπε ο Ιησούς, τους έχεις δέσει, με δόλο την καλοπέρασή τους τάχα και την ευτυχία τους… Αλλά εσύ τους εμπαίζεις, τους παιδεύεις και τους βασανίζεις…Έστησες, ένα δόλιο και μοχθηρό παιχνίδι στους ανθρώπους, για την καταστροφή τους…
- Σου επαναλαμβάνω πάλι, είπε ο Σατανάς, ότι αυτός ο κόσμος έγινε για μένα, τώρα είναι κτήμα μου τους οδηγώ όπου θέλω και παίζω μαζί τους, όπως θέλω…
- Και όταν τελειώσει αυτό το παιχνίδι, τι θα κάνεις με τους ανυποψίαστους ανθρώπους- θύματα ;
- Τι θα κάνω; Θα τους πάρω κοντά μου στη κόλαση τη φλογερή…Εκεί ανήκουν, γι’ αυτό τους εκπαίδευα τόσα χρόνια, είπε ο διάβολος με καμάρι…
- Και τι ανταλλαγή μπορούμε να κάνουμε, για να τους πάρω εγώ για πάντα… Τον ρώτησε, ο Χριστός.
Θέλεις, εσύ αυτούς τους ανθρώπους; Δεν είναι για σένα αυτοί…Θα σε μισήσουν, θα σε προδώσουν γρήγορα, θα σε αρνηθούν…Είναι αλλιώς μαθημένοι, αλλιώς εκπαιδευμένοι… Ζουν στην έρημο της αμαρτίας. Εμένα μού ανήκουν παντοτινά, είναι δικοί μου…
-Τι ανταλλαγή, θέλεις γι’ αυτούς τους ανθρώπους ; Ρώτησε ξανά ο Ιησούς.
Με τη σειρά του, ο Σατανάς, κοιτάζοντας τον Ιησού κατάματα, του είπε..
- Θέλω, όλο το αίμα σου ! Όλα τα δάκρυά σου ! Και όλη τη ζωή σου…
Αυτή είναι η ανταλλαγή, που μπορώ, να κάνω για αυτούς…
Στο τελείωμα, της προηγιασμένης θείας Λειτουργίας, ήταν όλοι πολύ σκεπτικοί…σε μεγάλη περισυλλογή… Φεύγοντας, κοίταζαν το άδειο κλουβί…
Ο φωτισμένος παπάς τους, με τις δυο ιστορίες, τούς έβαλε σε μεγάλες σκέψεις και μεγάλη περισυλλογή… Δίνω αγάπη, για να απαιτώ αγάπη από τους άλλους ; Τι αρετές έχω εγώ, για να δώσω στα παιδιά μου και να φανώ χρήσιμος στους άλλους…Σκεφτόταν ο καθένας …
Όλη την υπόλοιπη ημέρα, οι προβληματισμένοι εκκλησιαζόμενοι της ενορίας εκείνης, στο μυαλό τους περιφέρονταν, αυτό που πάντα… άκουγαν και ακούνε;
« Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο γάρ εστί το αίμα »…
Παρατήρηση : Η θυσία της σταύρωσης του Κυρίου μας, συμβολίζει την ύψιστη πράξη αγάπης, προς τον άνθρωπο, το δημιούργημά του.
Η σταυρική θυσία του Χριστού μας, έγινε η οδός από το θάνατο, στη δική μας ανάσταση.
Με αυτή εγκαινιάστηκε, μια νέα αρχή, για την πορεία του ανθρώπινου γένους…Η σχέση αυτή ανάμεσα στο θεό και στον άνθρωπο, γίνεται τελειότερη, μέσω του μυστηρίου της Θείας Κοινωνίας…
Είθε ο Κύριός μας, να μας αξιώσει και να μας ευλογήσει, να γιορτάσουμε τα πανάχραντα πάθη Του, και να ζήσουμε ένα χαρούμενο και ουσιαστικό Πάσχα, πανηγυρίζοντας, τη Λαμπρή Ανάστασή του, και τη νίκη της ζωής, στο θάνατο.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
και Καλή Πασχαλιά
Λεωνίδας Κακιούζης - Συν/χος Δάσκαλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου