Από την Πρέβεζα στο… γκαράζ: Η Ferrari που δεν "πέρασε" τον έλεγχο ΦΠΑ

Μια Ferrari καθαρής αξίας 256.303 ευρώ, ΦΠΑ 61.752,72 ευρώ και ένα αίτημα επιστροφής που φαινόταν «θεωρητικά» σωστό, αλλά κρίθηκε αλλιώς στην πράξη.

Η υπόθεση ελληνικής εταιρείας, όπως αποτυπώνεται στην Απόφαση 3045/13.11.2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ), δείχνει με τον πιο καθαρό τρόπο πού τραβά η φορολογική διοίκηση τη γραμμή ανάμεσα στη δήλωση επαγγελματικής χρήσης και στην απόδειξη πραγματικής οικονομικής δραστηριότητας.

Η εταιρεία συστάθηκε στα τέλη Οκτωβρίου του 2024 με αντικείμενο τη διαχείριση και εκμίσθωση ακινήτων. Λίγες εβδομάδες αργότερα, τον Δεκέμβριο, αύξησε θεαματικά το κεφάλαιό της και τροποποίησε το καταστατικό της, προσθέτοντας υπηρεσίες ενοικίασης επιβατηγών αυτοκινήτων χωρίς οδηγό. Στο πλαίσιο αυτού του σχεδιασμού εισήγαγε από τη Γερμανία ένα υπερπολυτελές αυτοκίνητο μάρκας Ferrari, καταβάλλοντας τον αναλογούντα ΦΠΑ στο τελωνείο και ζητώντας την επιστροφή του πιστωτικού υπολοίπου.

Το αίτημα ενεργοποίησε στοχευμένο προληπτικό έλεγχο από τη ΔΟΥ Πρέβεζας, μετά από εντολή της Διεύθυνσης Επιχειρησιακού Σχεδιασμού Ελέγχων. Κατά τον επιτόπιο έλεγχο της 12ης Φεβρουαρίου 2025, οι ελεγκτές διαπίστωσαν ότι η δηλωμένη έδρα της εταιρείας αντιστοιχούσε σε χώρο μόλις 10 τετραγωνικών μέτρων, εντός γκαράζ πολυκατοικίας ιδιοκτησίας εταίρου της, χωρίς επαγγελματική σήμανση ή ενδείξεις λειτουργίας επιχείρησης rent a car. Το αυτοκίνητο δεν βρέθηκε στον χώρο, με την εταιρεία να δηλώνει ότι εκείνη τη στιγμή βρισκόταν σε συνεργείο στην Αθήνα.

Οι έλεγχοι συνεχίστηκαν και τον Ιούνιο του 2025, δύο φορές την ίδια ημέρα, χωρίς αποτέλεσμα. Ούτε το όχημα εντοπίστηκε, ούτε προέκυψαν στοιχεία που να αποδεικνύουν πραγματική άσκηση δραστηριότητας ενοικίασης αυτοκινήτων. Πέρα από τα φορολογικά παραστατικά αγοράς και εκτελωνισμού και τα έγγραφα του Υπουργείου Τουρισμού για την ένταξη του οχήματος προς εκμίσθωση, δεν προσκομίστηκαν συμβάσεις, τιμολόγια, φωτογραφικό υλικό ή οποιοδήποτε αποδεικτικό ότι η Ferrari χρησιμοποιήθηκε, έστω και μία φορά, για φορολογητέα πράξη.

Με αυτά τα δεδομένα, η φορολογική διοίκηση δεν αναγνώρισε το πιστωτικό υπόλοιπο ΦΠΑ και προχώρησε σε οριστική πράξη διορθωτικού προσδιορισμού. Η εταιρεία προσέφυγε στη ΔΕΔ, υποστηρίζοντας ότι είχε λάβει όλες τις απαραίτητες άδειες και ότι η αγορά του οχήματος εντάσσεται στον επιχειρηματικό της σχεδιασμό.

Η ΔΕΔ, όμως, ήταν σαφής. Όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της απόφασης, το δικαίωμα έκπτωσης και επιστροφής ΦΠΑ δεν κρίνεται από την πρόθεση ή την καταστατική πρόβλεψη, αλλά από την πραγματική χρήση των αγαθών για πράξεις που υπάγονται στον φόρο. Και σε περίπτωση αμφισβήτησης, το βάρος της απόδειξης βαραίνει τον φορολογούμενο. Στην προκειμένη περίπτωση κρίθηκε ότι δεν αποδείχθηκε ούτε η κατοχή ούτε η χρήση του οχήματος στο πλαίσιο φορολογητέας δραστηριότητας, ούτε ο τρόπος λειτουργίας της εταιρείας ως επιχείρησης ενοικίασης αυτοκινήτων.