ΠΡΕΒΕΖΑ: Η "Ανάπτυξη Τώρα" για τον Κώστα Καρυωτάκη και τις ενέργειες που πρέπει να γίνουν

Σαν σήμερα, στις 21 Ιουλίου 1928, ο Κώστας Καρυωτάκης έβαλε τέλος στη ζωή του στην Πρέβεζα.

Ενενήντα οκτώ χρόνια μετά, η πόλη μας εξακολουθεί να αναφέρεται στο όνομά του, χωρίς όμως να έχει δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη διαφύλαξη και την ουσιαστική ανάδειξη της μνήμης και του έργου του.

Όταν η οικία στην οποία διέμεινε τις τελευταίες ημέρες της ζωής του διατέθηκε προς πώληση, η παράταξη «Ανάπτυξη Τώρα» δεν περιορίστηκε σε μια επετειακή δήλωση.

Καταθέσαμε συγκεκριμένη πρόταση στο Δημοτικό Συμβούλιο, ζητώντας την ιστορική τεκμηρίωση του ακινήτου, την εκτίμηση της αξίας του, την έναρξη διαπραγματεύσεων για την αγορά του και την εκπόνηση ολοκληρωμένου σχεδίου αξιοποίησης.

Στις 10 Ιουλίου 2025 απέστειλα επιστολή στην Υπουργό Πολιτισμού, κυρία Λίνα Μενδώνη, ζητώντας τη θεσμική και χρηματοδοτική συνδρομή του Υπουργείου, ώστε η οικία να αποκτηθεί από δημόσιο ή αυτοδιοικητικό φορέα και να μετατραπεί σε Μουσείο Καρυωτάκη, πολιτιστικό και ερευνητικό κέντρο.

Έναν χρόνο μετά, όμως, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική ενημέρωση από τον Δήμο Πρέβεζας για συγκεκριμένες ενέργειες, χρονοδιάγραμμα ή σχέδιο διάσωσης και αξιοποίησης του ιστορικού ακινήτου.

Και όμως, η σχέση της Πρέβεζας με τον Καρυωτάκη δεν μπορεί να εξαντλείται σε μία προτομή, σε μία ονομασία δρόμου ή σε μία επετειακή ανάρτηση.

Χρειάζεται ένα συνολικό σχέδιο:

Να αποκτηθεί και να διασωθεί η οικία.

Να δημιουργηθεί ένας μόνιμος χώρος αφιερωμένος στη ζωή και στο έργο του.

Να καθιερωθεί ένα ετήσιο Ιστορικό και Λογοτεχνικό Συμπόσιο Καρυωτάκη, με τη συμμετοχή πανεπιστημιακών, ποιητών, συγγραφέων και ερευνητών.

Να οργανωθούν μαθητικοί διαγωνισμοί ποίησης, εκπαιδευτικά προγράμματα, εκθέσεις, θεατρικές και μουσικές δράσεις.

Να δημιουργηθεί μια πολιτιστική διαδρομή στα σημεία της Πρέβεζας που συνδέονται με τις τελευταίες ημέρες του ποιητή.

Και, κυρίως, να ξεκινήσει από τώρα ο σχεδιασμός για το 2028, όταν θα συμπληρωθούν εκατό χρόνια από τον θάνατό του.

Για εμένα, η ιστορία αυτή έχει και μια ιδιαίτερη προσωπική, αλλά ταυτόχρονα δημόσια και ιστορικά καταγεγραμμένη διάσταση.

Ο παππούς μου, ο κτηνοτρόφος από τον Μύτικα Ταξιάρχης Νίτσας, ήταν ο άνθρωπος που βοήθησε τον Κώστα Καρυωτάκη στην παραλία του Μονολιθίου, κατά την πρώτη απόπειρά του να δώσει τέλος στη ζωή του.

Δεν πρόκειται μόνο για οικογενειακή μαρτυρία. Ο ίδιος κατέθεσε δημόσια την εμπειρία του μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα, στη συνέντευξη που του πήρε ο Φρέντυ Γερμανός για το πανελλήνια προβεβλημένο αφιέρωμα στον Καρυωτάκη. Η μαρτυρία του βρίσκεται σήμερα καταγεγραμμένη στο Αρχείο της ΕΡΤ και αποτελεί κομμάτι της ιστορίας του ποιητή, αλλά και της ιστορίας της Πρέβεζας.

Η Πρέβεζα δεν μπορεί να επιτρέψει να χαθεί ακόμη ένα ιστορικό της κτήριο, όπως συνέβη στο παρελθόν με την οικία του Οδυσσέα Ανδρούτσου.

Δεν αρκεί να θυμόμαστε τον Καρυωτάκη μία ημέρα τον χρόνο. Η ιστορική μνήμη χρειάζεται πράξεις, θεσμούς, διαρκείς δράσεις και πολιτική βούληση.

Η Πρέβεζα οφείλει να γίνει όχι μόνο η πόλη όπου πέθανε ο Καρυωτάκης, αλλά η πόλη που διαφυλάσσει, μελετά και μεταλαμπαδεύει το έργο του στις επόμενες γενιές.

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΡΑ

ΝΙΤΣΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ