Η μεγάλη αροκάρια στην πρώην Λέσχη Αξιωματικών της Πρέβεζας δεν είναι απλώς ένα ακόμη δέντρο.
Είναι ένα γνώριμο σημείο της πόλης. Ένα δέντρο που μεγάλωσε μαζί με γενιές Πρεβεζάνων, συνδέθηκε με στιγμές και αναμνήσεις και απέκτησε το δικό του αποτύπωμα στο ιστορικό κέντρο.
Τώρα, όμως, θα κοπεί.
Και το πιο οξύμωρο είναι πως δεν απομακρύνεται επειδή απλώς γέρασε. Το ριζικό της σύστημα υπέστη σοβαρή ζημιά από τις ανασκαφικές εργασίες της Αρχαιολογίας στην περιοχή, με αποτέλεσμα να κρίνεται πλέον επικίνδυνη.
Η λύση της μεταφύτευσης εξετάστηκε, αλλά κρίθηκε ανέφικτη.
Η αρχαιολογική έρευνα και η ανάδειξη της ιστορίας της Πρέβεζας είναι ασφαλώς πολύτιμες. Όμως εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα.
Όταν αναδεικνύουμε το παρελθόν, πρέπει να καταστρέφουμε ένα κομμάτι του παρόντος;
Γιατί η αροκάρια, μπορεί να μην ήταν αρχαιολογικό εύρημα, ήταν όμως πλέον μέρος της ιστορίας της πόλης. Είχε τη δική της θέση στη μνήμη των ανθρώπων.
Και δυστυχώς, δεν είναι μόνο η αροκάρια.
Είναι ένα ακόμη δέντρο που χάνεται σε μια πόλη που βλέπει το πράσινό της να μειώνεται.
Ένα ακόμη ώριμο δέντρο λιγότερο, σε μια εποχή που η σκιά, η δροσιά και το αστικό πράσινο αποτελούν ανάγκη.
Κάθε φορά υπάρχει ένας λόγος για να κοπεί ένα δέντρο. Ένα έργο, μια παρέμβαση, μια τεχνική ανάγκη, ένας κίνδυνος.
Το ερώτημα όμως είναι τι κάνουμε μετά.
Πόσα δέντρα χάνονται και πόσα πραγματικά αντικαθίστανται;
Η Πρέβεζα δεν χρειάζεται μόνο να προστατεύσει όσα βρίσκονται κάτω από το έδαφος. Χρειάζεται να προστατεύσει και όσα έχουν μεγαλώσει πάνω σε αυτό.
Η αροκάρια θα φύγει.
Και μαζί της φεύγει ακόμη ένα κομμάτι από την εικόνα και τη μνήμη της παλιάς Πρέβεζας.
Γιατί η ιστορία μιας πόλης δεν βρίσκεται μόνο στα αρχαιολογικά της ευρήματα. Βρίσκεται και στις εικόνες που οι άνθρωποί της έμαθαν να αγαπούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου